tlo msz1200small

Laureaci

 Laureaci Medalu Serce Ziemi 2016

Medal nr 8

Fundacja Dzieci Afryki

Fundacja Dzieci Afryki ósmy już rok realizuje Milenijne Cele Rozwoju ONZ, które są jednocześnie jej celami statutowymi.

Podejmujemy działania w zakresie:

-  eliminowania skrajnego ubóstwa i głodu poprzez dożywianie i wspieranie dzieci osieroconych i z najuboższych rodzin (Kamerun, Rep. Środkowoafrykańska, Burundi, Rwanda, Tanzania)

- zapewnia dostęp do nauczania na poziomie podstawowym poprzez budowę szkół (Ghana, Uganda, Etiopia) oraz na poziomie ponadpodstawowym, w tym akademickim (Kamerun, Ghana, Burundi). Zaopatruje szkoły w pomoce dydaktyczne a uczniów w przybory szkolne (Kamerun, Rep. Środkowoafrykańska, Ghana, Rwanda, Burundi, Uganda, Etiopia, Sudan Południowy, Namibia)

-  stara się ograniczać umieralność dzieci poprzez zaopatrywanie misyjnych ośrodków zdrowia w mleko w proszku z przeznaczeniem  dla małych dzieci osieroconych i tych, których matki chorują na AIDS (Kamerun)

poprawiamy opiekę zdrowotną rodzin poprzez zaopatrywanie misyjnych ośrodków zdrowia w lekarstwa, suplementy diety i sprzęt medyczny (Kamerun) a osoby z wadami wzorku w okulary korekcyjne. Współpracuje w polskimi lekarzami wolontariuszami, którzy docierają z misją medycznej pomocy do miejsc wizytowanych wcześniej przez przedstawicieli fundacji (Kamerun, Namibia, Ghana)

-  ogranicza rozprzestrzenianie się malarii i innych chorób poprzez zaopatrywanie ubogich rodzin w moskitiery, mydło czy okulary przeciwsłoneczne (Uganda, Kamerun) oraz budowę studni (Ghana, Kamerun).

- miarę możliwości niesie pomoc humanitarną dla rodzin, których dotknęła klęska żywiołowa (Rep. Środkowoafrykańska).

Medal nr 9

Dr Ahmad Aulia Jusuf

„Moje Życie chcę poświęcić mojej religii, istocie ludzkiej, mojej rodzinie i dla narodu”

Ahmad Aulia Jusuf jest lekarzem histologiem. Mieszka i pracuje w Dżakarcie w Indonezji. Jest absolwentem Uniwerytetu Medycznego w Indonezji. Doktorat ukończył w Kobe w Japonii. Całe swoje życie poświęcił dla ludzi biednych, uciskanych, chorych. Już od dziecka organizował korepetycje dla kolegów, spotkania dla trudnej młodzieży w więzieniach dla nieletnich, zbiórki charytatywne dla biednych studentów. Jako student organizował odważne wiece, mające na celu zwrócić uwagę rządu  Indonezji na fatalne warunki  ekonomiczne, społeczne, polityczne, na korupcję i alkoholizm. Wybrał medycynę, aby móc pomóc dla jak największej ilości ludzi. Brał udział w wielu projektach, m.in. w badaniach nad chorobami pasożytniczymi i wieńcowymi. Ahmad Aulia Jusuf widzi największy problem w różnicy leczenia ludzi biednych. Przez wiele lat pracował w biednej dzielnicy Dżakarty niosąc bezinteresowną pomoc potrzebującym. Stworzył projekt bezpłatnego leczenia ludzi ze slumsów.  Autor kilkudziesięciu publikacji książkowych.

Medal nr 10

Fundacja Światło

Fundacja Światło istnieje od 2003 roku. Jej misją jest wszechstronne wsparcie osób chorych i niepełnosprawnych w tym w szczególności osób w śpiączce i chorych onkologicznie. Główne działania Fundacji skupiają się wokół prowadzonego przez nią Zakładu Opiekuńczo-Leczniczego dla 43 „Śpiochów”. Jest to jedyny ośrodek w kraju gdzie opiekę i rehabilitację znajdą dorośli pacjenci w śpiączce.

Największym sukcesem ZOL-u Fundacji Światło jest wybudzenie ze śpiączki 46 osób. Taka liczba powrotów z „krainy snu” jest nie tylko znakomitym wynikiem w Polsce, ale w skali całej Europy. Problem „śpiączki” dotyka nie tylko samego pacjenta, ale całej jego rodziny, stąd w działaniach fundacji pojawia się program Kaganek dla dzieci osieroconych i projekt „Centrum Wsparcia Rodzin Śpiochów. Obie inicjatywy mają na celu wszechstronne wsparcie otoczenia rodziny pacjenta.

Fundacja Światło prowadzi również Ogólnopolską Sieci Akademii Walki z Rakiem. Miejsce bezpłatnego wparcia psychoonkologicznego dla chorych i ich rodzin. Obecnie Akademia działa na terenie 12 miast w Polsce, w tym Toruniu, Poznaniu, Warszawie, Wrocławiu, Częstochowie, Gdyni, Gdańsku, Kaliszu, Zamościu, Jeleniej Górze, Suwałkach i Białymstoku. Kwartalnie Akademia udziela wsparcia 500 chorym. Celem działalności Akademii Walki z Rakiem jest nie tylko motywowanie do walki z chorobą, ale również pomoc w zrozumienia choroby, dokonanie zmian w życiu. Program działań Akademii skoncentrowany jest przede wszystkim na psychoedukacji, sesjach terapeutycznych, zajęciach ruchowych i dietoterpaii.

Medal nr 11

Podlaskie Hospicjum Onkologiczne – doktor Paweł Grabowski

„Jeśli można być z drugim człowiekiem, to każda chwila jest piękna”

Paweł Grabowski – onkolog, chirurg szczękowy, specjalista  od opieki paliatywnej,  współczesny doktor Judym. Zostawił karierę daleko w stolicy i wyjechał na „misję” do  małej miejscowości na Podlasiu by służyć pomocą,  wiedzą i sercem dla umierających na nowotwór. Założył Fundację Podlaskie Hospicjum Onkologiczne z siedzibą w Nowej Woli, które ma pod swoją opieką nieuleczalnie chorych ludzi z maleńkich podlaskich wiosek. Codziennie przemierza dziesiątki kilometrów, by trafić do ich domów. Niesie pomoc tam, gdzie nie ma już nadziei, nie ma sił, gdzie jest jedynie cierpienie. Doktor Paweł to lekarz z powołania. Wszystkich pacjentów traktuje z ogromnym szacunkiem,  nie poddaje się i walczy do ostatniej chwili. Nie oczekując nic w zamian oddaje samego siebie,  by ulżyć cierpiącym u kresu ich życia.

Swoją pasją i chęcią pomagania Paweł Grabowski zaraził innych wspaniałych ludzi – pielęgniarki, wolontariuszy – którzy pracują w hospicjum  i działają w fundacji.

Fundacja Podlaskie Hospicjum Onkologiczne, której doktor Paweł Grabowski jest prezesem,  działa  bez kontraktu z NFZ, utrzymując się dzięki wsparciu finansowemu darczyńców indywidualnych i instytucji.

Medal nr 12

Helena i Zdzisław Czarneccy

„Podajemy rękę tym, których życie postawiło pod murem” –według tej zasady postępują – Helena i Zdzisław Czarneccy.  Państwo Czarneccy to ludzie o wielkim sercu, wrażliwi na ludzka krzywdę. Od wielu lat wspomagają potrzebujących finansowo i materialnie.  Wspierają wiele imprez na poziomie ogólnopolskim i międzynarodowym promując nasze miasto i kraj. Wspierają nie tylko osoby potrzebujące, ale również tych, którzy pracują na rzecz potrzebujących. Właśnie dzięki takim ludziom jak państwo Czarneccy mają rację bytu wszystkie fundacje, które utrzymują się z darowizn i pomocy innych. Ich zaangażowanie wynika z czystej potrzeby pomagania. Praca na rzecz innych wypełnia część ich życia. Aby moc nieść pomoc dla szerszej ilości odbiorców założyli Fundację im. Rodziny Czarneckich.  Ich fundacja organizuje wiele imprez dla dzieci, akcje charytatywne, śniadania wielkanocne i wigilie dla ubogich. Państwo Czarneccy to przedstawiciele białostockiego biznesu, którzy nastawieni są na bezinteresowną pomoc dla innych. Jest to w dzisiejszych czasach rzadkość, ponieważ sami bardzo ciężko pracują, a mimo to pomagają innym.

Medal nr 13

Rimantas Kaukenas Charity Group

Kiedy dziecko jest z rozpoznaniem raka, życie jest wywrócone do góry nogami w jednej chwili. Nie tylko dla dziecka, ale dla rodziców, dziadków, członków ich rodzin i przyjaciół. Priorytety się zmieniają, codzienne problemy wydają się nieistotne i nagle przyszłość kiedyś tak pozytywna i tak pełna nadziei, może stać się nieprzyjazna i trudna.

Rimantas Kaukenas Charity Group to dynamiczna organizacja charytatywna, która daje nadzieję, siłę i radość chorym dzieciom na raka.  Założycielem  fundacji jest Rimantas Kaukenas, który z pomocą innych sportowców, aktorów i przyjaciół tworzy magiczne chwile chorym dzieciom z Litwy. Organizuje różnego rodzaju akcje charytatywne, z których uzbierane fundusze przeznaczane są na sprzęt medyczny do szpitali, pomoc indywidualną dla potrzebujących rodzin czy spełnianie marzeń chorych dzieci.

Charity Group pomaga również rodzinom chorych dzieci pogodzić się z traumą diagnozy, uczestniczy w  długiej, jakże trudnej podróży leczenia.

Fundacja ma jeden prosty cel: odciążyć dzieci z chorobą nowotworową i ich rodziny.

Medal nr 14

Fundacja Dzieciom Zdążyć z Pomocą 

„…uszczęśliwiać innych i w ich szczęściu znaleźć własne”. – właśnie te słowa Juliana Tuwima były inspiracją dla pana Stanisława Kowalskiego do założenia fundacji Zdążyć z pomocą

Fundacja powołana została w celu ratowania życia i zdrowia dzieci. Zajmuje się finansowaniem ich leczenia, rehabilitacji, zakupu lekarstw i sprzętu medycznego. W 1998 roku powstał Program „Zdążyć z Pomocą”, nad którym patronat objął światowej sławy kardiochirurg profesor Zbigniew Religa. Misję Fundacji wspierają postacie powszechnie znane i cenione, jak Beata Tyszkiewicz, wybitna aktorka, która objęła funkcję prezydenta Wspólnoty „Zdążyć z Pomocą”.

Obecnie z pomocy Fundacji korzysta ponad 30 000 chorych i niepełnosprawnych dzieci z całego kraju, a ich liczba wzrasta w bardzo szybkim tempie. Są to dzieci z porażeniem mózgowym, dystrofią mięśniową, autyzmem, retinopatią, zespołem Downa, chorobami nowotworowymi, genetycznymi, wadami serca.

Podopieczni mogą korzystać z turnusów rehabilitacyjnych w uruchomionych przez Fundację ośrodkach rehabilitacji AMICUS, BIOMICUS i CEMICUS w Warszawie oraz z zakwaterowania, wraz z opiekunem, w pięciu fundacyjnych hostelach. W ośrodkach dzieci otrzymują wszechstronną pomoc ze strony specjalistów: lekarzy, fizjoterapeutów, psychologów, logopedów.

Prezesem jest pan Stanisław Kowalski uhonorowany kilkudziesięcioma odznaczeniami, m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi i Orderem Uśmiechu


Laureaci Medalu Serce Ziemi 2014

Medal nr 1

medved

Aleksandr Medved  

Uchodzi za jednego z najwybitniejszych zapaśników stylu wolnego w historii, zdominował wszystkie kategorie, w których startował. Zdobył tytuł Mistrza Świata w trzech kategoriach wagowych, łącznie zdobył  siedem złotych medali na Mistrzostwach Świata. Trzykrotnie zwyciężał w igrzyskach  olimpijskich: w Tokio 1964, Meksyku 1968 i Monachium 1972. Medale zdobywał dla Związku Radzieckiego.

Po zakończeniu kariery sportowej pracował naukowo w Instytucie Radiotechniki w Mińsku. Podczas Igrzysk Olimpijskich 1980 (w Moskwie) składał przysięgę olimpijską w imieniu sędziów. Zasiada w białoruskim komitecie olimpijskim jako wiceprzewodniczący, był  trenerem kadry zapaśników w stylu wolnym

Napisał dwie książki Sowierszenstwowanije podgotowki mastierow sportiwnoj bor´by (1985) i Fiziczeskoje wospitanije studientow osnownogo otdielenija (1997).

Obecnie mieszka w Mińsku na Białorusi. Po  zakończeniu swojej kariery sportowej został nadal czynnym działaczem i trenerem. Poświęcił się nie tylko pracy trenerskiej na rzecz zapasów w stylu wolnym, ale został propagatorem innych stylów walki tj. Alysh, Kurash, Zurhane czy Koluchstyl. Czynnie działa na rzecz integracji między sportami walki głosząc motto „Walka tak, ale tylko na macie”. Na Białorusi cyklicznie odbywa się silny, międzynarodowy  turniej zapaśniczy im. Aleksandra Medveda,  gdzie startują zawodnicy z całego świata.

Dzięki aktywnej działalności pana Aleksandra Medveda i wspieraniu różnych inicjatyw związanych z organizacją turniejów w różnych dyscyplinach, wielu młodych zawodników może brać udział w międzynarodowych turniejach, spotykając swoich rówieśników z różnych krajów, dzięki czemu następuje poszerzenie umiejętności technicznych oraz więzi braterskich pomiędzy zawodnikami z całego świata.  Swój wielki autorytet, ciężko wypracowany przez lata ciężkich treningów i ogromne doświadczenie w sportach walki wykorzystał w pracy na rzecz integrowania społeczeństwa międzynarodowego, któremu służy doświadczeniem i radą, a swoim pozytywnym entuzjazmem i spokojem natchnął wiele ludzi na całym świecie do aktywnego działania na rzecz rozwoju sportu na całym świecie.

Aleksander Medved jest Honorowym Prezydentem Światowej Organizacji Koluchstyl,

Medal nr 2

o. konkol

Edward Konkol

Często możemy  usłyszeć  jego pozdrowienie „Witaj Dobry człowieku”-  Ojciec  Edward Konkol – Werbista ze Zgromadzenia Słowa Bożego. Człowiek w sandałach –  i  tak jest znany dla większości mieszkańców Białegostoku – ksiądz od wisielców  popularny wśród marginesu, bo kto pochowa bezdomnego i samobójcę? Jest jedna osoba, która tym się zajmie ojciec Edward.

Życie zakonne ojca Edwarda nigdy nie zamknęło się w murach zakonu. Wyszedł on na drogę by szukać człowieka i na tym trakcie już pozostał. Na początku swojej posługi  pracował z bezdomnymi w warszawskich kanałach. Od 1986 roku został oddelegowany na misję do Białegostoku do pracy z trudną młodzieżą, alkoholikami, narkomanami chorymi na AIDS.

W Białymstoku wraz ze swoimi wolontariuszami w 1991 roku zakłada Stowarzyszenie „Droga”, zaczyna pracę z dziećmi i rodzicami, wszystkimi odrzuconymi i pokrzywdzonymi przez los, którymi nikt nie chce się zająć.

Następny Etap – Ośrodek Profilaktyki i Terapii dla Młodzieży i Dorosłych, by pomóc młodzieży odrzuconej, zaburzonej emocjonalnie, zdemoralizowanej i dotkniętej przestępczością, a szczególnie uzależnionej od narkotyków.

W maju 2012  otwarta została pierwsza na Podlasiu placówka dla dzieci pozbawionej opieki rodzicielskiej „Dom Powrotu”.

Przez wszystkie lata ciężkiej pracy zjednał serca we wszystkich  sferach społecznych. To z inicjatywy o. Edwarda od kilku lat na Rynku Kościuszki odbywa się Wigilia Miejska, jak również  organizowana jest wielkanocna i bożonarodzeniowa  akcja charytatywna,  podczas której rozdawane są paczki żywnościowe.  Latem dzieci z małych wsi  województwa podlaskiego wyjeżdżają nieodpłatnie na kolonie letnie do Jastarni – rodzinnej miejscowości ojca Edwarda. Jest jeszcze tyle w planach – wybudować kaplicę, otworzyć ośrodek rekolekcyjny w Krzemiennej…

Motto ojca Edwarda:  „Dobro mieszka w każdym człowieku”.

 

Medal nr 3

zdjęcie Ewa

Ewa Błaszczyk 

Polska aktorka teatralna, filmowa, pieśniarka. Znana jest m.in. z takich filmów jak: Zmiennicy,  Nic śmiesznego, Samo życie. Jest założycielem, fundatorem i prezesem organizacji pożytku publicznego „Akogo?” mającej na celu pomoc dzieciom po ciężkich urazach mózgu, często przebywających w śpiączce.

Fundacja pomaga dzieciom po ciężkich urazach mózgu, przebywającym w śpiączce.

Główne osiągnięcia fundacji to:

- stworzenie „Programu wybudzania dzieci ze śpiączki, który został włączony do koszyka świadczeń gwarantowanych NFZ /z pomocą Ministerstwa Zdrowia i zespołu specjalistów/,

- stworzenie specjalistycznego programu psychologicznego dla rodzin dzieci w śpiączce oraz dla personelu medycznego dla długotrwałego stresu i syndromu wypalenia,

- z inicjatywy fundacji  Sejm RP przyjął uchwałę o ustanowieniu 18 kwietnia Narodowym Dniem Pacjenta w śpiączce,

-  stworzenie plakatu i kampanii edukacyjnej „Pierwsza pomoc w przypadku zakrztuszeń” /wspólnie z Polską Radą Resuscytacji/,

- prowadzenie  kampanii społecznych i edukacyjnych dotyczących problematyki dzieci w śpiączce,

- wybudowanie Kliniki Budzik – pierwszy w Polsce wzorcowy pod względem medyczno – rehabilitacyjnym i organizacyjno-prawnym ośrodek neurorehabilitacyjny dla dzieci w śpiączce. W Klinice może przebywać 15 pacjentów będących w śpiączce nie dłużej niż 12 m-cy od wypadku (lub 6 m-cy z przyczyn nieurazowych). Pacjenci przebywają w Klinice bezpłatnie, z dziećmi mieszkają ich rodzice, którzy są włączani w proces rehabilitacji. Leczenie przebiega wg. indywidualnych programów opracowanych przez zespół medyczny i rodziców. Pacjent może być rehabilitowany w Klinice do 1 roku. Program realizowany w Klinice przynosi już pierwsze efekty: w pierwszym roku funkcjonowania „Budzika” ze śpiączki wybudziło się 12 dzieci, a u większości pacjentów zaobserwowano znaczącą poprawę stanu zdrowia! Więcej na: www.klinikabudzik.pl

 

Medal nr 4

BAM ZDJĘCIE

Fhilip Peter Bam

Mieszka w RPA w Kapsztadzie. Ukończył Kalwinistyczne Teologiczne Seminarium i w roku 1973 został wyświęcony. Jednak z powodu ogromnego zainteresowania sprawami niedowidzących zrezygnował ze służby w kościele. Podjął pracę w Lidze Przyjaciół Niewidomych, gdzie pełni rolę Dyrektora Wykonawczego. Nadal  jednak działał w kościele, gdzie pełnił funkcję Przewodniczącego Komisji  Dogmatyki i Spraw Bieżących Synodu Kościoła Kalwińsko – Protestanckiego RPA. Pan Bam ukończył również dwa inne kierunki w dziedzinie Zarządzania. Całą zdobytą wiedzę i umiejętności Filip Bam poświęcił jednemu celowi – pomocy drugiemu człowiekowi. Jego pomoc jest wszechstronna. Jako Członek Zarządu Stowarzyszenia Rozwoju LOGRA  pomaga w znajdywaniu pracy dla osób bezrobotnych. Pełnił funkcję Członka  Zarządu państwowej Organizacji Shelter Haven Night, która stworzyła 19 noclegowni i domów pomocy w Kapsztadzie. Odegrał ogromną rolę w walce o prawa jednostki i spokój pomiędzy różnymi grupami etnicznymi. Założył Stowarzyszenie Obywatelskie w Kapsztadzie, które obecnie zrzesza aż 160 organizacji. Szeroko udziela się w dziedzinie ekologii. Był Przewodniczącym stowarzyszenia Princess Vlei Forum, zrzeszającym rozmaite grupy związane z dziedzictwem narodowym, kulturą i ochroną środowiska. Jednak większość swojej pracy charytatywnej poświęcił pracy na rzecz niewidomych mieszkańców RPA, zwłaszcza tych w trudnej sytuacji. Dużo podróżował za granicę, gdzie studiował metody stosowane w ośrodkach dla niewidomych na świecie.

Jako dyrektor zarządzający LOFOB doprowadził do otwarcia nowego hestelu z miejscami dla 52 niewidomych. Pod jego kierownictwem  Work Centre stworzyło ponad 120 miejsc pracy dla niewidomych oraz szanse dla innych bezrobotnych. Był  członkiem Zarządu Koncernu Zatrudnienia Osób Niepełnosprawnych z upoważnienia Grupy Inwestycyjnej Osób Niepełnosprawnych budującego szkoły tam, gdzie rząd nie mógł zbudować. Przyczynił się do powstania programu rehabilitacyjnego dla niewidomych oraz dla dzieci w wieku przedszkolnym. Jest obecnie uważany za experta w dziedzinie organizacji, zarządzania i rozwoju stowarzyszeń, pozyskiwania funduszy na cele charytatywne. Otrzymał wiele nagród i wyróżnień za pracę na rzecz społeczności niewidomych oraz z zakresu pomocy humanitarnej /mi.in. największa na świecie Nagroda Melvin Jones Fellow przyznawana przez Lions International Foundation, Chicago  z 2000 r/.

 

Medal nr 5

talar

Prof.Jan Talar

Pułkownik prof. Jan Talar jest specjalistą od wybudzania ludzi ze śpiączki. Od 40 lat wybudza pacjentów, nawet tych, co do których medycyna twierdzi, że nie są do odratowania z uwagi na uszkodzenia pnia mózgu. Profesor podjął się misji ratowania ludzi, którzy wcześniej byli już przeznaczeni na pobranie narządów dla innych chorych. Dzięki stosowanym przez niego metodom odzyskali nie tylko świadomość, ale i wrócili do normalnego życia.
Jest twórcą Kliniki Rehabilitacji przy Collegium Medicum Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Bydgoszczy. Profesor, stosując nowoczesne metody fizjoterapii, psychoterapii, logopedii, pomagał w usprawnianiu pacjentów po ciężkich urazach, z obrażeniami narządów ruchu, po uszkodzeniach rdzenia kręgowego, po rozległych uszkodzeniach mózgu, z zaburzeniami świadomości.
Jednak specjalnością profesora stało się wybudzanie ze śpiączki; często dotyczy to pacjentów w stanie, zdawałoby się, beznadziejnym. Wielu z nich zdobyło później wyższe wykształcenie.
Celem profesora jest zmiana definicji śmierci, tak, by między innymi uniknąć przypadków pobierania organów od żywych ludzi, co niestety jest coraz częstszą procedurą, ponieważ wprowadzono błędną definicję tzw. śmierci mózgowej.
Profesor postuluje za tym, aby wytłumaczeniem śmierci człowieka była, jest i niech będzie definicja zawarta w Polskim Słowniku Medycznym PAN: „Śmierć – całkowite ustanie czynności życiowych w wyniku: starzenia się i zużywania tkanek i narządów, w następstwie procesów chorobowych ustroju lub ciężkich urazów”.
Swoją postawą budzi liczne kontrowersje i ataki, narażając się transplantologom. Samotna walka przeciwko, wg. niego błędnej definicji śmierci, wzbudziła wielki szacunek i uznanie Kapituły.

Medal nr 6

logoMEDIA.cdr

Fundacja „Pomóż Im”

Fundacja „Pomóż im” została założona 2 lipca 2007 roku na podstawie Stowarzyszenia Przyjaciół Dzieci z Chorobami Rozrostowymi działającego od 9 kwietnia 1991 roku. Wszystkie działania fundacji ukierunkowane są na dobro chorych dzieci. Fundacja zajmuje się działaniami wspomagającymi leczenie dzieci, a głównym celem fundacji jest stworzenie warunków które zapewniają komfort leczenia (wyposażanie sal dzieci w sprzęt RTV, zaopatrywanie w przybory rysunkowe i plastyczne). Rodzicom, którzy muszą być stale przy dzieciach fundacja zorganizowała w Klinice specjalny pokój, wyposażyła oddział w łóżka i szafki. Organizowane są  turnusy rehabilitacyjne.

Od 2009 roku powołane zostało Domowe Hospicjum. Domowa formuła opieki polega na tym, że mali pacjenci przebywają w swoich domach, otoczeni miłością bliskich, a lekarze i pielęgniarki regularnie do nich dojeżdżają. Pod opieką  Hospicjum znajduje się stale kilkadziesiąt nieuleczalnie chorych dzieci z całego województwa. Wspierane są  nie tylko chore dzieci, ale także ich rodzice i rodzeństwo. Zespól Hospicjum jest na każde ich wezwanie 365 dni w roku, 24 godziny na dobę. Podopieczni mają zapewnioną opiekę lekarską i pielęgniarską, rehabilitację, wsparcie psychologiczne i duchowe, a także leki, aparaturę medyczną i sprzęt rehabilitacyjny. Lekarze, jak i pielęgniarki pełnią dyżury telefoniczne i nierzadko przekraczają ramy godzin pracy, by wspierać rodziny w trudnych momentach śmierci dziecka. Tam, gdzie rola personelu medycznego się kończy, wkraczają psycholog i ksiądz. Pracownik socjalny pomaga opiekunom m.in. w załatwieniu spraw w urzędach. Rocznie cały zespół odbywa ponad 6 tys. wizyt w domach małych pacjentów, pokonując ok 240 tys. km, co odpowiada sześciokrotnemu okrążeniu ziemi dookoła równika.

Medal nr 7    

    eleos 1

Prawosławny Ośrodek Miłosierdzia Diecezji Białostocko –Gdańskiej ELEOS

Działalność Eleosu nastawiona jest głównie na pomoc potrzebującym. Dzięki ludziom dobrej woli, wolontariuszom prowadzone są świetlice socjoterapeutyczne, w których dzieci z rodzin ubogich, patologicznych mogą godnie spędzić czas po szkole. W świetlicach organizowane są zajęcia edukacyjno-rozwojowe, korekcyjne, zajęcia profilaktyczne, indywidualne terapie, odrabianie lekcji. Dzieci mają okazje zjeść tu często jedyny posiłek w ciągu dnia. Organizowane są wycieczki  podczas ferii i wakacji.  Dzieci spędzają tu godnie swój czas w poczuciu miłości, spokoju i zrozumienia.

Działalność Eleosu nie kończy się na pomocy dla najmłodszych. Zostały założone Domy Pomocy Społecznej, w których  pomoc znalazły osoby starsze, chore lub niepełnosprawne.

Od roku 2002  w Białymstoku przy ul. Warszawskiej działa jadłodajnia, w której ciepły posiłek wydawany jest dla osób, biednych, bezdomnych. „ELEOS” organizuje również Wigilię oraz śniadania wielkanocne dla osób samotnych, bezdomnych i ubogich. W ramach Ośrodka funkcjonuje Punkt Pomocy, zadaniem którego jest udzielanie pomocy materialnej najuboższym mieszkańcom Białegostoku